logo

Gilbert Putteman

RAINIER BOIDIN: EEN KUNSTENAAR DIE GEBOEID IS DOOR WAT HIJ NIET ZIET.
 

Rainier Boidin is benevens docent aan de Portaelsschool te Vilvoorde,vooral full-time kunstenaar, en dit in de meest ruime zin van het woord. Niet alleen is hij een uitmuntend graficus, maar ook tekent, aquarelleert en schildert hij op een sublieme wijze.

Voor Rainier is aquarelleren of tekenen een zoektocht naar de manier waarop je kunt suggereren. Men kan een suggestie creëren door informatie weg te laten. De kunst van het tekenen wordt dan de kunst van het niet-tekenen. Volgens een aloud beproefde techniek kan men vormen suggereren door de omtrek niet volledig weer te geven (zie o.m. Rainier Boidin, De dynamiek van lijn en vlak).

Alhoewel Rainier een academische vorming heeft, heb ik de indruk dat het kunstenaarschap inherent aan zijn persoon verbonden is.

Een belangrijk aspect van zijn werk is het bestuderen van “de condition humaine”, met al wat erbij behoort. Ik denk daarbij dan aan “hoop”, “wanhoop”, “existentiële angst” en “melancholie”.

Rainier is geboeid door wat hij niet-ziet. Hij wil achter het uiterlijke van de mens doordringen tot de essentie ervan. Voor hem mag kunst nooit de fotografische weergave zijn van de werkelijkheid. Rainier laat de opgedane indrukken op zich inwerken en verklankt ze dan met een persoonlijke interpretatie. Het is duidelijk dat voor deze kunstenaar de betekenis van een schilderij ontsnapt aan het louter definieerbare. De betekenis ligt hem in datgene wat de ziel wist toe te voegen aan lijn en kleur om tot de ziel te spreken.

Voor mij is het werk van Rainier een grandioze uiting van hartstocht en eruditie. Kunst is voor hem onmiskenbaar een pleidooi voor intensiteit. Voortdurend is hij in strijd met de materie. Kunst maken is voor hem altijd een gevecht, een gevecht met de kunstwereld,maar ook met hemzelf.

Terecht wordt van Rainier gezegd dat hij de werkelijkheid op een haast wetenschappelijke wijze bestudeert, daarbij gebruik makend van diverse technieken, o.m. de Chinese – Japanse calligrafietechnieken die hem o.a. aangeleerd werden door de Chinese kunstenaar Su Tao.

Zijn portretten zijn intrigerend en overtuigend. Soms zijn de beide ogen gelijkmatig geaccentueerd en vormen ze een rustpunt doordat ze volledig geschilderd zijn. In andere portretten wordt dan weer een totaal andere techniek toegepast. Het is duidelijk dat voor Rainier kunst vragen moet stellen. De kunstenaar hoeft deze niet te beantwoorden. Dit is dan weer het voorrecht van de kijker!

Ook speelt hij voortdurend met kleuren, daarbij het warm – koud contrast benadrukkend.

Warme kleuren zijn volgens Rainier diegene die in kleurenproeven associaties oproepen als “warm”, “onrust”, activiteit” en “extraversie”.

Koude kleuren zijn volgens hem dan weer diegene die begrippen oproepen als “rust”, “koud”, “oneindigheid”, “intelligentie” en vloeibaarheid”.

Rood wordt als warm beschouwd, blauw als koud.

Een blik op het atelier van Rainier bevestigt dat hier hard gewerkt wordt. Te midden van de chaos van de verf en de kwasten is Rainier zijn droom aan het realiseren. Hij gelooft in zijn eigen dromen, overigens voor hem het enige wapen tegen onverschilligheid. Dagelijks tekent hij. In zijn tekeningen bevriest hij als het ware zijn gedachten. Zij vormen later de vruchtbare bodem voor menig schilderij. Voor mij is Rainier een uitmuntend kunstenaar. Meticuleus, met gratie in zijn handen, met veel materialenkennis en met veel geduld is hij bezig een indrukwekkend oeuvre aan het realiseren.

Binnen de metafoor van de verf speelt zich veel af “mysterie”, “erotiek”. Ook na de tiende keer kijken blijft zijn werk me boeien. Ik heb het dan ook niet zozeer over de schoonheid sensu stricto, maar wel over de ritmiek waarvan zijn schilderijen doordrongen zijn, de lijnen, de kleur, de compositie. De lijntechniek van Rainier is dynamisch en ritmisch!

Het is niet omdat deze kunstenaar spreekwoordelijk wetenschappelijk te werk gaat, dat daarom het toeval geen rol speelt. De botsing tussen de wetenschappelijke benadering en de rede leidt dikwijls tot onverwachte resultaten. De kantelmomenten zijn bijzonder interessant. H. Theys formuleerde het ooit als volgt: “ bij het realiseren van een kunstwerk is het moment wanneer het kunstwerk ontstaat, terwijl het je ontglipt, uitermate belangrijk”.

Hoe meer ik naar het oeuvre van Rainier kijk, hoe meer ik tot de vaststelling kom dat kunstenaars een soort verhevigde gevoeligheid voor details ontwikkelen, die andere mensen niet eens opmerken. Soms benadrukt hij de vrouwelijkheid door ze op een wervelende manier met enkele lijnen weer te geven. Op andere ogenblikken geeft hij ze uitgekleed weer tot op de wervels toe, daarbij de breekbaarheid, de kwetsbaarheid accentuerend. Het geheel geeft aan de toeschouwer een verpletterende indruk. Soms dreigt de kijker zelfs elk houvast te verliezen.

De schilderijen van Rainier geven zich niet gemakkelijk prijs. Ze spreken een eigen taal. Nu eens somber en zwaar, dan weer luchtig. Wat me vooral treft is de generositeit van dit werk en de inventiviteit ervan. Meer en meer geraak ik erdoor geboeid. Het werk van Rainier raakt me!

 

Putteman Gilbert

Vrederechter van het kanton Vilvoorde

Kunstcriticus

Leave a reply